Babanın diyarı

Uykusuz ve düşünceli soğuk bir gece...

Gökyüzü pırıl pırıl...

Sabaha saatler var.

Yıldızlar da Ay ile Venüs’ün ışıklarının altına saklanmışlar.

Ben de onları seyrediyorum.

AY ise denildiği gibi dede - mede değil.

Nereden çıkartmışlar şu yakışıksız “Dede” kelamını?

Gecenin karanlığında kadınsı kıvrımı ile “evrende yalnız ben varım”

edası içersinde ışık Saçan, rakip tanımayan, adına “Dolun Ay” bile

denemeyecek yaşta çok güzel bir AYKIZ…

Birbirini Güneş Babalarının kendilerini aydınlattığında gören bu

efsanevi ikili neden dargın? Uzayda insan denen varlık ta yok ki

aralarını açsın. Darılmalarına neden olsun.

Yoksa astronotlar mı bir halt mı ettiler de araları açıldı?

Belki de AYKIZ, insanoğlunun var olduğundan bu güne kadar

gündüzleri yaptığı hırs ve tutku Saçmalıklarına geceleri de

durmadan devam ettiklerini görüyor da üzülüyor.

Kırgın ve kızgın oluşunun nedeni olabilir diye düşünüyorum....

Sırtını VENÜS’E dönmüş, bir şeyler mırıldanıyor.

Ya VENÜS…

Diğer yıldızlar da herkesin VENÜS’ ü görmesini istercesine ışıklarını

söndürmüş bekliyorlar.

Venüs bu kırgınlığın farkına varmış olsa gerek, koşarak AYKIZ’ a

yetişmeye çalışıyor.

Bende arkandayım, bende varım diyor.

AYKIZ dünyada olanlardan bıkmış.

Gecenin yalnızlığında yol arkadaşı Venüs’e söyleniyor.

--   Bitemedi insan denen varlıkların birbirine yapmakta olduğu bu

      hunharca mezalim.

      Sen ki karanlıkta “Yol Gösteren” sin.

      Neden bir çare bulmuyorsun?

VENÜS, AYKIZIN haksız serzenişini hoş görerek konuşmaya başlıyor.    

--   Anlıyorum seni AYKIZ.

      Ben yokken sen bile karanlığı aydınlığa dönüştürme telaşı

      içersindesin.

      Ayrıca ışığınla benden de çok aydınlatıyorsun.

      Sen asırlarca nice bilgine, yazara, şaire ışık tuttun, ilham

      verdin de ne değişti?

Bunca zamandır nice “Aydınlar” insanlığı bizden çok

aydınlatabilmek için neler yaptılar.

Ya GÜNEŞ BABA’ mız insanoğlunu yalnız aydınlatmıyor,

hayat veriyor.

O ne kadar insan- oğluna kızgın da olsa her gün yeniden sabır ve

umut ile görevini yapıyor.          

      Bilirsin benim bir adım da “Çoban Yıldızı”.

      Ben yalnız insanların yollarını bulmaları için önlerini

      aydınlatırım.

      Gönüllerin, düşüncelerin aydınlanması gerek.        

     
      Kimler, yol gösterenler geldi, geçti.

      Neler söylendi, neler neler yazıldı?

      İnsanlık için neler yapıldı.

      Ama onca zaman içersinde bunca çabaya rağmen alınan yol

      bir arpa boyunu geçemedi.

      Yaratan bile dünyayı kaç kez değiştirdi.

      Amma ne değişti?

      Ne sen ne ben ne de bir başkası yapamaz.

      İnsan denen canlı varlık gönlündeki kiri, düşüncelerindeki pası

      yalnız kendi temizler ise aydınlanır.     

      Ancak o zaman insan ve insanlık için yaşar ve yaşatır…    

         Bunca kötülüğe son verilmesine sayılı yıllar kaldığını sen de

      biliyorsun.

      Hep ben konuştum. Şimdi de sıra sende.

      Anlat bakalım.

Aykız anlatmaya başlamıştı ki,

Tam bu sırada anlatacaklarını duymamı haklı olarak istemeyen

“ O “,

“AYDINLANMAK İSTEMİYORSANIZ KARANLIK GELİR”

dercesine işaretini verdi.

Pırıl gökyüzü kalın ve kara bir bulut ile örtüldü.

AYKIZ ile VENÜS kayboldu...

CANLAR,

NİCE AYDINLIK BAYRAMLAR DİLER, KUTLARIM...

Sevgilerimle,

Avni baba