Babanın diyarı

Hindistan’da falcı hem çok hem de meşhurmuş.“Gidersen mutlaka

bir falcıya uğra, falına baktır. Demişlerdi. Hindistan’da falcıya

gitmek kısmet olamadı. Yurtdışında bulunduğum sırada gece

sohbetlerinde bir falcıdan, dediklerinin de gerçekleştiğinden

sıkça söz ediliyordu.
Hintli arkadaşım "Falcı Brahmanist" deyince aklıma, Brahmanizm’in

Tanrıları ve sınıf ayrılıkları nedeni ile sefalet içersinde milyonlarca

insanın acı çekmesinden rahatsızlık duyan BUDA ve söyleşileri,

asırlar sonra bir din olacak Budizm geldi.“Keşke falcı Budist olsa idi”

demem üzerine Hinli arkadaşım,
“Değişen dünya ile her şey değişiyor. Hindistan’ı görmelisin,

eskisinden çok farklı”. Dedi.

Uğraşılardan fırsat yaratarak bir akşamüstü Hintli arkadaşın

rehberliğinde bu meşhur falcıya gittik.
Karamsı kurumsu, yumuşak ve gizemli bakan, yavaş, yavaş konuşan,

her gülüşünde ağzındaki dişlerinin eksik olduğu görünen, sari giysili

65 – 70 civarı yaşlarda tipik bir Hintli Hanım.

Falcı Hanım geçmişten o güne kadar olabilirlik içeren birçok konuyu

anlatıyor. Tercüme ederken arkadaşımın yüzündeki hafif

gülümsemeler eksilmiyor. Ben ise karmaşık düşünceler içersinde

ciddi olmaya çalışıyorum.
Sanki karşımda Tanrı Apollon’ un falcılık yeteneği verip de yüz

bulamayınca bu yeteneği geri aldığı aşkı, gerçek bir falcı olan

Kassandra’ya kimselerin inanmadığı gibi bende Hintli Falcı

Hanımı inanmak ile inanmamak arasında dikkatle dinliyorum.

Anlattı, anlattı, anlattı. Birden sustu. Gözlerini kapattı.

Bekledi, bekledi ve dedi ki;
”Zaman gelecek ailenden biri çok sevinecek ama sen çok üzüleceksin”
Fal bitmişti.
Falcıdan ayrıldık. Hafif hafif çiseleyen yağmur altında ağır adımlar i
le yürüyoruz. Falcı hanımın dediklerini düşünüyorum.
Ailede ki birinin sevincine ben neden üzülecektim?

Ne demek istemişti?.Düşünmekten beynim zonkluyor.
Sevinç ve üzüntü, bu ikilem nedir? Özel bir anlamda mı söyledi?
Birden aklıma “Oğlum sevdiği bir yabancı kız ile evlenecek

yurtdışına gidecek “ demek istemiştir. Olsa olsa böyle bir ayrılık

beni üzebilir yorumu ile endişelerimden uzaklaşmaya çalıştım.

Yıllar sonra aileden biri sevindi. Bizlerde acısı yaşam boyu devam

edecek olay gerçekleşti.
Yıl 1980. Sevgi öğretmenim oğlum Emin Murad Ballıbaba,

25 yaşında sevgisinden yaratan sevgilisine kavuştu.

Elyazısı ile yazdığı dörtlükler ve kendi düşüncelerini içeren

aşağıdaki vasiyetini bıraktı.

Sevdi kardeş gönlüm seni
İnsanoğlu değil misin?
Sevgisinden var edilmiş
Hakkın kulu değil misin?

Ver ama içten gelerek ver
Gözünün içi gülerek ver
Dimdik değil eğilerek
İnsan olan böyle gerek

Yüce Tanrı el yaratmış
Vermek için, vermek için
Meyve biten dal yaratmış
Vermek için vermek için

Varın gidin ilan edin
Tüm dünyaya dostum bugün
Dört bir yana ferman edin
Kötülüğe küstüm bugün

Gönül erin olayım
Hak yolunda yanayım
Derde derman bulunca
Beni benden al Tanrım

Örnek olsun karıncalar
Ne var ise kötülükte var
Küçük taşlardan örülü
Şu gördüğün koca duvar

Seversen kardeşim
Gönlün neşe dolacak
Bir olun insanlar
Dünya cennet olacak

Sevgi nurdan ayettir
Bulana saadettir
En büyük ibadettir
Sevgiye gel sevgiye

Yaşamda bir gayemiz olması şüphesiz önemlidir.

Fakat bu gayenin ne olduğu, üzerinde durulması gereken bir konudur.
Yaşamın şu bölümünde “ bu hayatımızda” bize verilmiş, dünyaya

gelmekle yüklenmiş olduğumuz bazı görevlerimiz var.

İnsan kardeşlerimize vermemiz gerekenler var.

Gerçi dinlerde insanlara görevlerinin ne olduğu, nasıl olmaları

gerektiği anlatılmış ise de her bireyin kendi yapısına göre en uygun

şekilde vereceği ve dünyaya ekleyeceği “bilgi, sevgi, hizmet, yaratıcılık”

ile kendine düşen payı bulup çıkarması gerekmez mi?
... Ki o pay bizim içimizde.
O güç ile amaçlarımız öyle amaçlar olsun ki sadece bu hayatta kalmasın.
Hayatlar boyunca devam etsin.

Görüşmek üzere sevgilerimle,
Murad

     
Canım Oğlumun 28.Yıl anısına.
Avni Baba